تمام هم و غم او خداوند بود.
شیخ حبیب سعیدی:
سید احمد الحسن (ع) خداوند را بزرگ میداشت و به شدت از خداوند ترسان بود. شاید گاهی اوقات یکی از برادران سخنی میگفت که با شوخی و مزاح اندکی همراه بود اما درباره خداوند و اسم خداوند بود پس ایشان او را نهیب میزد و به شدت از این کار نهی میکرد و بر او سخت میگرفت و به او میگفت: آیا تو از مکر خدا در امان هستی؟ مشغولیت همیشگی او خداوند سبحان بود. در حقیقت او به خداوند سبحان و متعال دعوت میکرد و تمام هم و غم او خداوند بود همان طور که خود او میفرماید تمام هم وغم و تلاش ولی خدا این است که مردم را به سوی خداوند سبحان و متعال رهنمون سازد یا همان طور که ایشان میگوید: به واسطه ولی خدا به سوی خداوند سبحان و متعال هجرت کنید و در حقیقت تنها از برکت تعلیم و آموزش او بود که ما خداوند سبحان را شناختیم و تنها از طریق او بود که محمد و علی و فرزندان آنها و پیامبران و فرستادگان ها را با معرفت و شناختی که اکنون داریم شناختیم و از طریق ایشان به قسمتی از مقام و مرتبه اولیای خداوند بی بردیم و در رابطه با ذات و کنه خداوند اندکی از ایشان آموختیم.»
1-https://youtu.be/PsQq-I_On98
