((کسی که از حقیقت آگاه است نمیتواند بگوید خدایا به من بده مرا شفا بده برای من چنین کن، فلان چیز را میخواهم، فلان چیز را نمیخواهم .... . فقط میتواند در پیشگاه خداوند بایستد، به این امید که خداوند بر او لطف نماید و او را در هر آنچه خواست و مشیتش است، به کار گیرد. تا کی باید به خودمان نگاه کنیم؟ به خدا سوگند اگر خداوند سبحان مرا از اول تا آخر روزگار به کار گیرد سپس وارد آتشم کند با من به احسان و نیکی رفتار کرده است و چه احسانی بالاتر از اینکه مرا حتی برای یک لحظه به کار بگیرد ما باید فقط نسبت به یک چیز اهتمام ورزیم و آن اینکه این منیتی را که تقریباً هیچ وقت از ما جدا نمی شود. از صفحه سیاه وجود خویش بزداییم.)) ۱- در محضر عبد صالح، ج ۱.
